Heleen Schoone

Ik ben er zo een die op school graag opstellen schreef, hele zaterdagen in de bieb zat en smeekte om grotemensenboeken omdat ik ‘alles al had gelezen’. Buitenspelen? Niks aan.

Ik lag liever ondersteboven te lezen op de bank, of zat met mijn hartsvriendin verhalen te fantaseren en boeken te schrijven. Met interviewen begon ik toen in ik een jaar of zestien was, samen met vriendinnen Liselotte en Trudie. We schreven onder pseudoniem in het krantje van jongerencentrum de Bakkerij in Castricum. We zogen ook wel interviews uit onze duim. Fake News, jawel, wij hebben dat wiel jaren geleden al uitgevonden! We schreven en zongen trouwens ook liedjes en traden daarmee op.

Die andere twee meiden kozen voor muziek en theater, ik vertrok naar de School voor de Journalistiek. Na een omweggetje via de kunstacademie ging ik eind jaren tachtig toch als journalist aan de gang. Bekende en onbekende Nederlanders interviewen, berichten en artikelen schrijven over visboer, vakbond en varkenshouder, columns, boeken en boekjes over onder meer armoede en zwervers in Rotterdam.

Een jaar of vijf geleden heb ik het roer omgegooid. Ik ben gaan werken voor een educatieve uitgeverij en heb sindsdien boekjes voor kinderen op de basisschool geschreven, over onderwerpen als raketten, constructies, wiskunde en sociale media. Ik schreef ook als auteur mee aan schoolboeken over taal, lezen, natuur en techniek.

Sinds 2016 ben ik schrijfdocent. Wat is dat leuk! Elke keer zie ik cursisten schuchter binnenkomen en binnen de kortste keren tot bloei komen in mooie verhalen. Ik dacht altijd al dat iedereen kan leren schrijven, en nu weet ik het zeker. Het enige wat je nodig hebt is een pen, papier, en heel veel zin om aan de slag te gaan.

Binnenkort

zo 08sep2019
wo 11sep2019

Bloggen voor Publiek

6 avonden | docent: Manou van de Zande

Lees meer

Bekijk de complete agenda

De Schrijfschool op Instagram

Onze nieuwsbrief ontvangen?

Bianca Boer

“In elk verhaal moet een diamant oplichten. Een woord, een zin, iets. Pas dan is het goed.”

Dit hoorde ik de schrijfster A. M. Homes vertellen toen ik luisterde naar een lezing van haar, en ik wist dat wat zij zei ook voor mij geldt.

Een diamant is een beeld dat ik niet eerder zag, een gedachte die het verhaal me geeft of een personage dat me bijblijft.
Het verhaal, met alle woorden om die ene scene of dat ene beeld heen, is nodig om de diamant extra te laten glimmen.Verhalen beginnen bij mij bij personages. Er is iemand met een probleem, en als schrijver maak je het probleem groter. Ik zorg dat vluchtroutes afgesneden worden. Als het probleem maar groot genoeg is, wordt een verhaal vanzelf een roman.

Die bewering is tegelijk waar en niet waar. Het is zeker zo dat sommige problemen te groot zijn voor een kort verhaal, daar heb je een roman voor nodig. Maar niets schrijft zichzelf. Alles kost tijd en aandacht en moeite. Je personages gaan de verkeerde kant op, ze komen op verkeerde plekken. Soms lukt het niet.

Soms lukt het wel. Dat is geluk. Daar word ik euforisch van, als ik geluk heb. Voor even. Verhalen zijn mijn verslaving.

Ik praat er graag over en ik leer je graag wat ik weet.

Bianca Boer

 

 

 

 

 

Binnenkort

zo 08sep2019
wo 11sep2019

Bloggen voor Publiek

6 avonden | docent: Manou van de Zande

Lees meer

Bekijk de complete agenda

De Schrijfschool op Instagram

Onze nieuwsbrief ontvangen?